Saturday, May 30, 2015

Ctrl + Esc

Ctrl + Esc

-My sound design skills are getting better, or so they say-
(ad for a mystery game house in my hometown)

Wednesday, May 07, 2014

ένας καφές είναι η ζωή

και σε μικρό φλυτζάνι
άλλος τον πίνει ολάκερο-
κι άλλος στην μέση φτάνει

Tuesday, January 07, 2014

mud (october)

sfakia extreme trails 2013

Wednesday, September 11, 2013

Tuesday, July 31, 2012

Tuesday, July 03, 2012

Φουρτούνα και μύθος


Τρίτη και τρεις // σκόρπιες σκέψεις όλες για σένα // πανσέληνος απόψε // Κλωθώ, Λάχεσις και Άτροπος // πάντα τρεις-τρεις // σ’ακολουθούν άνθρωπε, οι θεές Μοίρες // ήρθε ο Ιούλιος // κι ακόμα δεν πήρες χαμπάρι ότι πέρασε ο Ιούνης.

Ιστορία πρώτη // μάλλον το καλοκαίρι ο χρόνος κυλάει γρηγορότερα // όχι οτί έχει σημασία // χρειάστηκε λέει να εμβολιάσουμε άλλο ένα δευτερόλεπτο στην αλλαγή του μήνα που πέρασε // μια χάι τεκ διόρθωση που εφαρμόζει αυτός ο πολιτισμός από το 1972 // για να συντονιστούμε με την κοσμική αρμονία του σύμπαντος > και να μην είμαστε ζώα // κάπως έτσι άλλωστε προσθέτουμε κάθε τέσσερα χρόνια // τα περίφημα δίσεκτα // μιά έξτρα ημέρα στον Φεβρουάριο // για να μην πηγαίνει κατα διαόλου το ημερολόγιο του γρηγοριανοπίθηκου // και μετά δεν θα σου βγαίνει ούτε αστεράκι στα ζώδια // τα ορθόδρομα και τα ανάδρομα // τώρα για τα αμφίδρομα > δεν γνωρίζω.

Ενώ η Κλωθώ ξετυλίγει το κουβάρι της // το νήμα της ζωής που γνέθει // κάνει κύκλους γύρω απ’το φεγγάρι // και προσγειώνεται πάνω σε μια σκεπή εργοστασίου παραγωγής μποζονίων // σε μια αδιάφορη ευρωπαϊκή χώρα > Κοιτάζει ψηλά // προς τον Υδροχόο // χαμογελά και ψιθυρίζει: “η γη ανθίζει // και γεννά.”

Ιστορία δεύτερη // στα πεζοδρόμια // συναντιόνται καθημερινά τρομαγμένα βλέμματα // με άκρα φυσικότητα και με περίσιο ενδιαφέρον διά ανάλυση > ανταλλάζουν ποτισμένους φόβους σε μορφή ερωτήσεων και αναστεναγμών // ανθρώπινη φύση, φυσικά // ο φόβος // και όχι πια για τις κατσαρίδες, τα μεγαλύτερα ζώα και ανθρωποειδή, ή το σκοτάδι μέσα στην ντουλάπα // μα για αυτό που έρχεται αύριο // την αναπόφευκτα αβέβαιη // εξασφάλιση της τροφής και της στέγης // ο φόβος του βιοπορισμού // “τι θα φάμε αύριο? // θα φάμε όπως τρώγαμε χθες? // μπορεί η οικογένεια να την κάνει μπάλα την κοιλιά? ή θα πρέπει να τρώμε ένας ένας και ανά διήμερο, για να μην σωθούν τα φασόλια? // και το νοίκι? το νοίκι πως θα το εξασφαλίσουμε?” // ω, και τι ευκολία σε καπιταλισμό να πνίξεις τον φόβο // με χίλια σήριαλ, χίλια υπερθεάματα // με ποτά και με τσιγάρα > σε συνθήκες κρίσης // καταναλώνουμε πάντα περισσότερο.

Κατά τον Ξενοκράτη // η Λάχεσις ενυπάρχει στην φαντασία // είναι η θεότητα που ο καθένας μπορεί να στοχαστεί // και να περιμένει κάτι από αυτή > Κατά τον Κοέλιο, όταν επιθυμείς κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις // για την Λάχεσι θα μίλαγε // υπακούοντας επιθυμίες θα βρέθηκε και το μποζόνιο στο σερν // και η χρυσαυγή στο κυνοβούλιο // όχι ότι έχει σημασία // καλή μου, απλή μου, ανθρώπινη περιέργεια // που ίσως το σύμπαν μια μέρα σου αποδείξει // ποίο είναι το ζώδιον // το σπονδυλωτό, το θηλαστικό // που του αρέσκεται στο να φοβάται // να ελπίζει // και να περιμένει την ελευθερία να πέσει απ'το ταβάνι.

Την ίδια στιγμή, πέρα απ’την λογική // σε μια σκοτεινή διάσταση πάνω από την τέταρτη // όπου η Λάχεσις ζυγίζει και τυλίγει // ζυγίζει και τυλίγει // μετράει δίπλα σου // σε αστρικά εκατοστά // την συμπεριφορά // το διάβα σου // κάθε στιγμή που περιφέρεσαι στον τρισδιάστατο χώρο.

Ιστορία τρίτη // σε ένα δρόμο ένα βράδυ // ανάμεσα μας // κάποιος πεισματάρης φώναξε // “αυτό που είμαι και πιστεύω // δεν υπάρχει ως κόμμα να το ψηφίσω // να κυβερνήσει το νησί αυτό // την χώρα μου // να μου δίνει δουλειά > για να παίρνω τροφή // κι έχω τρία παιδιά // να χαζεύω στην πόλη και να χαμογελώ στους γύρω μου // να μην φοβάμαι κανέναν και τίποτα // και σε δεύτερο χρόνο να μπορώ να θωρώ // ένα ωραίο τοπίο, μα είναι θαύμα η γη // και για αυτήν είμαι εδώ, να την υπηρετώ // να την σκάβω, να την ποτίζω // να δημιουργώ // να παράγω // και να είμαι πολίτης σε ένα τόπο ιερό // με αγάπη, με πίστη, σεβασμό και ψυχή // και προς πάσα κατεύθυνση // να το φωνάξω δυνατά // να διορθώσω το πιθανό μέλλον // που με κρατάει πίσω.”

Τότε κάποιος τρομαγμένος // τον πυροβόλησε από την απέναντι ταράτσα // Έτσι απρόσμενη // και χωρίς τρόπους // η Άτροπος // με το αμετάκλητο ψαλίδι της // ο μεγαλύτερος φόβος // που ανάγκασε το ζώο // πολλάκις στο παρελθόν // να τείνει ξανά // προς την ελευθερία // και σήμερα στους δρόμους // σε κάθε δρόμο του κόσμου // οι πεισματάρικες φωνές γίνονται περισσότερες // και το πείσμα // ως πεπρωμένο της εξέλιξης του ζωδίου > φυγείν αδύνατον.