Ο κουλ τουρίστας

Εικοσιεννέα Μαϊου 2012 // έρχεται // εγώ στο εύχομαι νωρίς-νωρίς // κι ας με κοροϊδεύουν συχνά πυκνά φίλοι // πως το παρακάνω με τις ευχές:

καλό καλοκαίρι // πόλη μου τρελή // μα σιγά σιγά να τρέχεις, που λένε στο χωριό> γιατί τα φανάρια αναβοσβήνουν πορτοκαλιά το βράδυ -και δεν πολυφαίνεται πως η πόλη // ακόμη και την νύχτα λειτουργεί // με το νησί να φορτώνει ανυποψιάστα // χιλιάδες αλεξίπτωτους τουρίστες //

Ξέρεις έ // θα πάψουν οι αέρηδες // η θερμοκρασία θα ανέβει // οι ομπρέλες θα παραταχθούν στην άμμο // θα παραταχθούν και οι ανθρώποι στις ξαπλώστρες // ήρθε η ώρα να δείξομε ο ένας στον άλλο τι στο διάλο τα θέλομε τα τόσα γυμναστήρια // και ο πάγος θα κυκλοφορεί ασταμάτητα > όλ ινκλούσιβ τουρισμός // για κουλ ντόπιους (ευρωπαίους) //

κάνε μπάνια τώρα δηλαδή // που είναι ακόμα το νερό καθαρό από καροτέν και διάφορα άλλα σκευάσματα>

και το νου σου // στην ζέστη το μυαλό δεν θέλει να το ζορίζεις // φόρα του καπέλο αν δεν έχεις αρκετή σκιά // και δίνε στιγμές στην μέρα σου // στην εμπειρία που θα μαζέψεις στην ζωή σου // μετράνε κυρίως οι στιγμές // για αυτό κάμε βόλτες // να περπατάς // κάνε ποδήλατο -ακόμα μόδα είναι, προλαβαίνεις// ή αν θες άλλη μόδα // τρέξε στην παραλία και παίξε βόλεϋ ή ρακέτες // ειδάλλως έβγα πάνω στο βουνό και βγάζε φωτογραφίες τα δεντρά και τα λαγκάδια // η ιδέα είναι να πηγαίνεις κάπου που να μην έχει τοίχους να φυλακίζεσαι // όποτε και για όσο μπορείς>

μα όπου κι αν πας, σταμάτα λίγο // και παρατήρησε γύρω σου // ψάξε για κάτι ανθισμένο // κυριολεκτικά και μεταφορικά // και σίγουρα θα βρεις>

εκεί εστίασε // εστίασε στην στιγμή που μπορείς να θαυμάσεις ένα άνθος // εκεί ανθίζεις και συ-για λίγο- μαζί με το άνθος που θωρείς> ένα περίεργο πράμα

για λίγο> το μυαλό αδειάζει // για μια μόνο στιγμή // γαλήνιο // χωρίς σκοτούρες, χωρίς άγχος // και τα χίλια μύρια εγωψυχολογικά // που μάθαμε από την τελειόραση // και μετά πάθαμε > ή πρώτα πάθαμε // και μετά τα βλέπαμε στο κούτι // ως μια προσπάθεια να τα ξεπεράσουμε //

αν την νιώσεις // θα την νιώσεις για λίγο, μα // εκείνη η στιγμή // αξίζει όσο καμιά άλλη εικόνα.

εκεί εστίασε> ευτυχώς όλο το χρόνο πάντα κάτι ανθίζει > πρόσεξε το.

όπως και να 'χει, και σε κάθε εποχή // να βάζεις αντηλιακό όταν βγαίνεις στον ήλιο > μεγάλη υπόθεση για το μέλλον το αντηλιακό-το φαινόμενο του θερμοκηπίου // ξέρεις // η κλιματική αλλαγή και όλα αυτά // δεν έχουν χρόνο να στο υπενθυμίζουν στα μήντια // αλλά εδώ είναι // μαζί με τις υπόλοιπες -διαφημιζόμενες- κρίσεις // και καίνε // την μεσογειακή ευρωζώνη //

επένδυσε σε αντηλιακό λοιπόν>και βάζε και στην μούρη σου, να μη σε δω καμμένη το Σεπτέμβριο, ε?

οντέ ζεσταίνει ο καιρός // μην το σκέφτεσαι πολύ // και όταν μπορείς // και για όσο μπορείς // να φεύγεις, πόλη μου, απ'την πόλη // πάρε πλοίο // αυτοκίνητο // μηχανάκι // πατίνι // αεροπλάνο // άμε κάπου μακριά από το τσιμέντο // και αφέσου σε κάποια ακτογραμμή // ή κάποια κορυφογραμμή // βούτα μέσα // και κολύμπα περισσότερο // κυριολεκτικά και μεταφορικά // βούτα μέσα στις στιγμές που συναντάς // άλλωστε : αυτές θα έχεις να θυμάσαι // εστιάσε εκεί>>

((υστερόγραφο-προπαγάνδα: Εντωμεταξύ, επειδή και οι εκλογές είναι της μόδας // να μην ξεχάσεις να ψηφίσεις : αυτούς που μουτζώνεις τελευταίους // και μην ψάχνεις για ηγέτες > να δεις που σε αυτόν τον τόπο τώρα θα γίνουν αυτά που λέγαμε κάποτε // πως δεν γίνονται // με καμία κυβέρνηση))

k for kids (rearrange)

My most childish soundscapes // for the kid that resides in you // no matter how old // you think you are 

*

dedicated to little Despoina, Myrto, and Michalis

(yup, that's me in the album front, only 2 years of age //cool guy, huh)

-when it's summer // learn how to let go // and go swim more-

download, there's certainly a kid in me

~

(: new album coming soon > follow this blog

motion

14 simple mixes just 4 your pleasure

track listing : 

01 ----- funny day                  

02 ----- tiki tiki                       

03 ----- fool girl                      

04 ----- bucket rack                

05 ----- couch music               

06 ----- question is                  

07 ----- phone server               

08 ----- session 041

09 ----- motion

10 ----- overcloak

11 ----- con te..

12 ----- moonhuger's nephew

13 ----- i've had enough

14 ----- mood compressor kit

[another old project (2007)]

download me

keep moving : )

terra informatica

count the number of souls you can see in the photograph

it is invisible, but it's there

• it is invisible, but it's there        
You know you get nowhere with violence. You know you get nowhere with hate. You know you get nowhere // if you don't stop taking, if you don't start giving, for u what is living?
• 
  
• For Free// for freedom> does freedom ring any bell?
• 
  
• i remember listening to some 'professionals' and then asking for money for this project, instead of  asking for a mask so I could join in. I regret that.

track : liquidgrass - Invisibles (produced @ JDL homestudio, May 2010)     nope, there's nothing here

This you are, when put on blue

*When you're blue, put this on (2011)

download : ok, I'm blue enough

(featuring dress up mixes : M83, Trentemoller, Downliners Sekt, Galactic Roomates, Pan American, Nujabes, and a new sound project // J&L collaboration -stay tuned)

12 hours before 2012, my 12th album, free gift to you all. How synchronous of me.

 - happy new year;

may you 

have no fear/

by May

some works from the north

40 old tracks just 4 u:

*Safe & sound (2004)                        
  






save me                                                                                          

*It was just a dream, now go back to sleep (2005)

let me sleep

    *Alphanoomeric (2006-2007) 

grab me

excuse my mediocre production abilities ; )
(produced @ salonica back in the days / shared in a few dozen CD copies)

(σου εύχομαι να 'χεις) Πίστη

σήμερα ο μήνας έχει εννιά -παγκόσμια μέρα κατά της διαφθοράς- // αναρωτιέμαι αν γιορτάζεται σε αυτήν την χώρα // καλές γιορτές όπως και να 'χει // στολίζονται οι δρόμοι και τα σπίτια για κάθε ενδεχόμενο // δεν θα σε απασχολήσω πολύ // θέλω μόνο να σου ευχηθώ καλές γιορτές // καλό κουράγιο // και να 'χεις πίστη: ο Άγιος Βασίλης θα έρθει νωρίς φέτος και μάλιστα από την πόρτα // γιατί τα τζάκια θα καίνε μόνιμα // που να βρούμε λεφτά να βάλουμε πετρέλαιο.

έκλεισα την τηλεόραση // που μίλαγε για την Ευρώπη (των δεν ξέρω πια πόσων) // και άρχισα να πηγαινοέρχομαι στο πατρικό μου // στολισμένες κάρτες // χριστουγεννιάτικο δέντρο // μελομακάρονα στο τραπέζι // έφαγα ένα // μια παρόρμηση με οδήγησε στο υπόγειο του σπιτιού // όπου έτυχε να βρω ένα παλιό βιβλιαράκι -χωράει μέσα σε μια παλάμη- // παραπεταμένο μέσα σε μια κούτα με πράγματα που ποτέ δεν θα ξαναστολίσω // ένα μικρό ποίημα γραμμένο σε 35 γλώσσες // μου το 'χε φέρει ο αδερφός μου από Βουλγαρία // πριν πολλά χρόνια // και το καταθέτω σε μια 'πειραγμένη' μετάφραση // για να αντισταθμίσω την έλλειψη πολυτονικού στην σήμερον εποχήν (αχ βρε Άδωνι, του Αδώνιδος - ώ, Αδών μου - πως θα γίνει να φέρουμε πίσω την οξεία και την περισπωμένη πέρα από τις ταμπέλες στο Υπουργείον;)

Αφιερωμένο στην χριστουγεννιάτικη ληστεία που έρχεται – και σε αυτές που θα ακολουθήσουν αμέσως μετά.

“Ω, νά - ανασαίνω // δουλεύω, υπάρχω // το στίχο σμιλεύω // (κατά πως μπορέσω)

Στα μάτια αγριάδα // και φάτσα με φάτσα // ζωή σε κοιτάζω // και συ με κοιτάζεις.

Παλεύω, κρατιέμαι // μαζί σου χτυπιέμαι.

Ζωή – στα μαχαίρια // μαζί σου – μα όχι! // κανείς μην νομίσει // πως σου 'χω και μίσος.

Καθόλου, καθόλου! // κι αν ίσως πεθάνω // ζωή – που με χέρια // βαρειά – ατσαλένια

χτυπάς με // εγώ πάντα – εσέ θ'αγαπάω, εσέ θ'αγαπάω!

Ας πούμε – πως τώρα // θηλιά μου περνάνε // σκοινιού // και ρωτάνε:

“τι λές, θες μιαν ώρα – ακόμη να ζήσεις;” // εγώ θα σκληρίσω:

Αμέσως, αμέσως! // Εμπρός // την θηλιά μου // κακούργοι να βγάλτε!

Ζωή – ναι για σένα // θα τα 'κανα όλα // Ψηλά θα πετούσα // για να δοκιμάσω // μηχάνημα νέο.

Θέ να 'μπαινα μόνος // εγώ σε ρουκέτα // να βρώ // θα πετούσα

στο χάος, στο χάος. // τον πιο μακρυσμένο // πλανήτη // τ'απείρου.

Και όμως – θα νιώθω // και πάλι ένα χάδι // σα βλέπω ανώθεν // γαλάζια μια λάμψη.

Και όμως – θα νιώθω // σαν ήμερο χάδι // ακόμα πως είμαι // πως ζω και υπάρχω.

Μα τώρα – ας πούμε // μου παίρνετε – πόσα; // να, ένα σπειράκι // της πίστης μου όλης,

Θα ούρλιαζα τότες // με ούρλιασμα πόνου // ωσά λαβωμένο // στο στήθος αγρίμι.

Τι τάχα – θα μείνει // από μένανε τότε // μετά την ληστεία;

Θα μείνω πια τότες // φτωχός σα ζητιάνος // μετά την ληστεία // θα είμαι μια νούλα.

Θα θέλατε – ίσως // και να μου σκοτώστε // την πίστη που έχω // για όμορφες μέρες;

την πίστη πως θα' ρθει // ζωή πιο ωραία // ζωή πιο γεμάτη;

Με τι θα χτυπήσετε; // Θα ρίξετε μολύβι; // Ποτέ!! // δεν μπορείτε! // οι σφαίρες δεν κάνουν

Σε θώρακα είναι // η ζωή φυλαγμένη // και σφαίρα γι' αυτήνε

δεν βρέθηκε ακόμη, δεν βρέθηκε ακόμη!”

Νικολά Βαπτσάροφ (1909-1942)

Υ.Γ. Καλά χριστούγεννα και σε σένα, φανταστικέ Άγιε Βασίλη- το δώρο που μου έφερες -από νωρίς- φέτος ήταν απίστευτο! Μιλάμε, δεν υπάρχεις! Θέλω να σου στείλω και γω με την σειρά μου μακαρόνια, έμαθα πως σ'αρέσουν.

and I'll be on my way

morning bus trip @ Athens highway (2006)
from upcoming album: "When you're blue, put this on" ,to be released @ xmas

Όλα είναι φλού

Σαν χθες

θυμάσαι; σαν εχθές ήταν που πανηγυρίζαμε την ευημερία και την ανάπτυξη. Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φασούλα και τ'άλλα παιδιά, προχωρούσαμε, και νικούσαμε, κι η Ελλάδα μας πήγαινε μπροστά. Τελείωναν τα eighties και η καριέρα του Κοσκωτά. Ήτανε η Πασοκάρα τότε.Βάλαμε βίντεο κάτω από την τηλεόραση, από πάνω ένα σεμέν προικό, τρέξαμε στο βίντεοκλαμπ της γειτονιάς και νοικιάσαμε όλες τις ταινίες, κάποιες από αυτές πάνω από μια φορά. Στο νοίκι όλα αυτά. Η ήδη σούπερ κοινωνία μας έγινε αμόλυβδη.

Μετά ήρθε η ΝουΔου, το Mega και το ΑΝΤ1. Γελάσαμε με τα σήριαλ της ιδιωτικής. Απαράδεκτοι, οι μεν και οι δεν, της Ελλάδος τα παιδιά. Είδαμε. Είδαμε πολύ. Ειδήσεις, είδωλα. Ρουβάς και Ρούλα, Μενεγάκη και Μικρούτσικος, Χατζηνικολάου και Ευαγγελάτος, Κορκολής και Τριανταφυλλόπουλος. Θέαμα, υπερθέαμα. Ελαφρά την καρδία επιστρέψαμε στο Πασόκ και κάναμε ζάπινγκ ανάμεσα σε πολέμους του CNN, σε πανδαισίες ροκ βίντεοκλιπ του ΜTV, και σε τηλεπαιχνίδια με δωροσυσκευές ή ζονκ, πάντα με Τόλμη και Γοητεία.

Μπροστά στην οθόνη περάσαμε Πρωτοχρονιές και Πάσχατα, οικογενειακά ή και με φίλους. Παίζανε τα όργανα, μέτραγε ανάποδα ο παρουσιαστής με την αγέλη των διασήμων, και στο τέλος αγκαλιαζόμασταν και φιλιόμασταν την ώρα που την έκανε ο παλιός ο χρόνος. Λίγο μετά συνεχίζαμε να παίζουμε τα μισθά μας στα χαρτιά και τα ζάρια, (πάντα) για το καλό, και κάθε βράδυ, για τον υπόλοιπο καινούριο χρόνο, η τελεβιζιόν μας νανούριζε, ξεχασμένη ανοικτή απέναντι απ'τα κρεβάτια μας.

Και εφόσον όλοι προμηθευτήκαμε από -τουλάχιστον- μια πιστωτική κάρτα, συμφωνήσαμε για το πως πρέπει να διασκεδάζουμε σε αυτήν την χώρα. Έτσι, βγήκαμε στα ελληνάδικα. Μπουζούκια, γραβάτες και ακριβά φορέματα. Χαρτοπετσέτες και γαρύφαλλα στον αέρα. Σπασμένα πιάτα, λεωφορεία γεμάτα ουίσκι και βότκα. Φωτορυθμικά πολλών χιλιάδων δραχμώνε, καπνός ειδικών εφέ, καπνός από τσιγάρα, πουκάμισα από μετάξι. Μια φωνάρα κορμάρα στην πίστα, και αμέτρητα πεντοχίλιαρα έγιναν στάχτη από νικελωμένους αναπτήρες Ζippo (πάντα με το μονόγραμμα). Οι επιθυμίες μας ήταν ήδη ανάγκες.

“Τηλεφώνησε μου”, τραγούδαγε ο λαϊκός βάρδος, και μέσα σε λίγα χρόνια πήραμε όλοι κινητό. Με τις τηλεκάρτες (όχι του Βαρδή) παίξαμε πολύ λίγο, κυρίως ρακοσυλλεκτικά.

Φάγαμε, ήπιαμε. Μα τον Δία και τον Διόνυσο, διασκεδάσαμε πολύ. Η χώρα της πίτας, του μοσχαρίσιου και του χοιρινού. Η χώρα του κρασιού, της ρετσίνας και της καλοπέρασης. Από τις ταβέρνες ακουγότανε μέχρι μακριά τα γέλια, μπουκωμένα με πατάτες, τζατζίκι και ζωϊκό λίπος. Και στην χώνεψη πάνω αγοράζαμε. Ως οφείλαμε. Κουβαλήσαμε εκατοντάδες τσάντες γεμάτες ρούχα, φρού-φρού και αρώματα, από τα πολυκαταστήματα. Μοιάζαμε έτοιμοι για Ευρωπαίοι. Δανειστήκαμε με γαργαλιστικά επιτόκια, για το δικό μας αυτοκίνητο, για το δικό μας σπίτι, για την δικιά μας επιχείρηση. Καμιά φορά αυτά συνέβαιναν και άτοκα. Έγινε και του τζόγου το κάγκελο. Του Ξυστού, του Προπού, του Λόττου.

Μια από τα Ίμια, μια από τα ίδια. Ραγδαία κύλισαν οι εξελίξεις και τα χρόνια. Βάλαμε ίντερνετ που “πήγαινε μπάλα” (128 Κιλομπι-πι-ες), βάλαμε φίλμνετ για να “βλέπουμε μπάλα” και ακόμα περισσότερες τηλε-λοβοτομές, βάλαμε και πόρτες ασφαλείας γιατί η εγκληματικότητα ανέβαινε. Και σιγά σιγά οι οθόνες καθοδικού σωλήνα έγιναν πλάσμα, τι-εφ-τι, και ελ-σι-ντι. Το βίντεο έγινε ντί-βι-ντι, ενώ οι εφημερίδες καμώθηκαν να μας γεμίσουν με κάθε λογής δισκάκια, ένθετα ντοκυμαντέρ του BBC και του National Geographic, εξαπλές κασετίνες με τα άπαντα του Νταλάρα, και ταινιάρες με τον επιθεωρητή Κάλαχαν. Όλη η πλάση μέτραγε αντίστροφα, μέχρι που ήρθε και το μιλλένιουμ, όπου ο κόσμος δεν σταμάτησε, οι ουρανοί δεν άνοιξαν, και ο περίφημος ιός του 2000 πέθανε λίγο πριν πεθάνουν με την σειρά τους και οι dial-up συνδέσεις.

Έπειτα μπήκαμε στις Ευρώπες, στην ευρώζωνη, στο ευρώ, και αφού φέραμε πίσω την ΝουΔου (γιατί το Πασόκ είχε πολυκάτσει) πήραμε και το ευρωπαϊκό, την ευρωβίζιον, μέχρι και την ολυμπιάδα πήραμε (που είναι ιντερνάσιοναλ). Βάλαμε καμιά δεκαριά από τους δεκαεφτά Νοέμβρηδες στην φυλακή, βάλαμε μπάτσους και κάμερες παντού, πήραμε εν ολίγοις τα μέτρα μας και εξασφαλίσαμε την πορεία στο αύριο. Μαζί με τόσα μέτρα κάναμε και ένα μετρό στην πρωτεύουσα να φαινόμαστε ακόμα πιο Ευρώπη.

Σαν σήμερα

Ο Χατζηνικολάου, όπως και στον προηγούμενο αιώνα, έχει ακόμα την ίδια, βαρετή φωνή, το ίδιο, βαρετό κούρεμα, και την ίδια, βαρετή μούρη. Η Ανίτα Πάνια τοποθετεί τα μυαλά στα κάγκελα, η μάλλον στον φούρνο. Ο Λαζόπουλος κάνει θραύση στην τηλεθέα, και ξεσηκώνει τα (πλ)ήθη με χιουμοράκια για γριές και κλανιές, επαναπροσδιορίζοντας την αρχέγονη σάτιρα. Έφη Θώδη, και φεύγουν τα ιδεώδη. Ευγενία Μανωλίδου, βάλε με στον ανιχνευτή της αλήθειας, όπως σε κείνη την εκπομπή, και ρώτα με την άποψη μου για σένα. Ή ρώτα με για τον άντρα σου και την παρέα του που κατακλύζουν τα τηλεπαράθυρα, γιατί από τις αγριοφωνάρες που ακούω γίνομαι βάρβαρος και θέλω να πω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Ορκίζομαι (όταν εξοργίζομαι).

Ένας πιτσιρικάς που λεγότανε Αλέξης πέφτει νεκρός από εξοστρακιζόμενα -λέει- πυρά αστυνομικού. Κάποιος Ζαχόπουλος πέφτει από τον πέμπτο όροφο για ένα ερωτικό σκάνδαλο που κυκλοφορεί σε Blue-ray, και ένας δημοσιογράφος ονόματι Θέμος κατηγορείται οτί πάει βόλτα με τ'αμάξι κάτι εκατομμύρια, μέχρι το εξωτερικό, για να τα αερίσει. Τα δάνεια γίνονται πολυδάνεια, διακοποδάνεια, γαμοδάνεια, βατοδάνεια. Βατοπέδι, τροχοπέδη, Εφραίμ, και βρε το παπαδοπαίδι. Το Πασόκ ξαναέρχεται (πλήρες με το γενεαλογικό του δέντρο), η Τζούλια κυκλοφορεί την πρώτη της τσόντα (που βραβεύεται με όσκαρ στο STAR τσάνελε) και στα χωριά την κάνουν προβολές στα καφενεία, γιατί δεν έχει φτάσει ακόμη το θρη-τζι ίντερνετ στα όρη. Η τιμή του πετρελαίου εντωμεταξύ, ανεβαίνει και ανεβαίνει, όσο η παγκόσμια στάθμη του κατεβαίνει.

Δίνουμε ένα bonus στον εαυτό μας, όπως μας προτρέπει διαφήμιση τραπέζης, και λίγο μετά, από το εξωτερικό λαμβάνουμε γνώση ότι σαν έθνος είμεθα κλέφτες, ψεύτες, και ανάξιοι να ανταπεξέλθουμε χωρίς την βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων, ρετσινιά που μας ακολουθεί από το 1821 (όχι την μίνι σειρά, αλλά το σωτήριο έτος). Όλη η χώρα μια διαφθορά, όλη η χώρα μια φοροδιαφυγή, όλη η χώρα μια διαπλοκή. Με τόσες εκπομπές μαγειρικής η Ελλάδα μαθαίνει να μαγειρεύει νούμερα και αριθμούς, τα οποία στέλνει στις Βρυξέλλες όπου όμως μας ανακαλύπτουν και παίρνουμε κίτρινη κάρτα (-”Δεν θα το ξανακάνεις, εντάξει?” -”Εντάξει”)

Τότε γίνεται κατάρρευση τύπου jenga και έρχεται η (μέρα της) Κρίση(ς), μαζί με κάτι καινούριες λέξεις όπως spreads, CDS, ΔουΝουΤου και debtocracy. Και εκεί που πίνουμε αμέριμνα και αμίλητα καφέ στις καφετέρειες, αναγκαζόμαστε (πάλι) να πίνουμε καφέ στις καφετέρειες αλλά τώρα κουβεντιάζουμε για την ύφεση, το χρέος, και το αβέβαιο μέλλον που ήρθε, ή έρχεται, ή θα έρθει. Ακούγονται τόσες απόψεις, όσα και τα ντι-βι-ντι από τις εφημερίδες που στοιβάξαμε στα ράφια. Μεγάλοι αμπελοφυλλόσοφοι, απόγονοι του Σωκράτη και του Διογένη. Ω, παίδες Ελλήνων. Ίτε. Ελευθερούτε πατρίδ'. Και μετά γυρίζουμε σπίτι και μπαίνουμε στο φέησμπουκ.

Και αναφωνούμε ποστάροντας στα social-nets: Δεν υπάρχουν λεφτά, δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχει κυβέρνηση, δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει μέλλον. Κάνε μου λιγάκι like. Και λίγο poke. Και στα διαλλείματα αυτής της φιλοσοφικής διαύγειας, πετάμε και μερικά ανεκδοτάκια του Τσακ νόρρις.

Οι κροίσοι και η κρίση. Απεργίες, πορείες και πλατείες, λαϊκή αγανάκτηση, οργή. Μπερδεμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι, προδομένοι ανθρώποι βγαίνουν καλοκαιριάτικα στους δρόμους. Και συναντάνε κλειστές οδούς, δακρυγόνα και πέτρες. Εις το όνομα του άρτου, της παιδείας, της ελευθερίας, και των ταξί.

Σαν σήμερα δεν έχω ξανα-ματα-δεί τέτοια ανεργία, τέτοιο άγχος, τέτοια ανασφάλεια. Τέτοιο φόβο και τρόμο. Το Φ.Π.Α. πλέον σου παίρνει νομίμως το ¼ της ζωής σου, ενώ κόβονται επιδόματα για ανέργους, για άτομα με αναπηρία, για τους συνταξιούχους, τους χαμηλόμισθους και γενικότερα όσους δεν είχαν ούτως ή άλλως. Έκτακτες εισφορές στον λογαριασμό του ρεύματος. Έκτακτα μέτρα λιτότητας. Έκτακτα δελτία ειδήσεων. Πάει και το άσυλο, με τα δημόσια πανεπιστήμια να αργοπεθαίνουν, τα βιβλία στα σχολεία να αργούν να μοιραστούν, σε αντίθεση με τα δακρυγόνα και τα γκλομπς στα αστυνομικά τμήματα (που φτάνουν πάντα στην ώρα τους). Τα φακελάκια στα νοσοκομεία συνεχίζονται εθιμοτυπικά, κάτι σαν τα φακελάκια στους γάμους και τις βαφτίσεις. Τα φασκελάκια δε στην Βουλή σιγά σιγά ξεθωριάζουν.

Ευρωπαϊκές, Αμερικάνικες, Τζί-8 και Τζί-20 συμφωνίες και προτάσεις για την ελληνική πλευρά της ύφεσης. Όλο και πιο πολλές καινούριες λέξεις εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο -και την υπομονή- της χώρας. Μνημόνιο, τρόικα, αναδιάρθρωση, επαχθές χρέος. Μείωση εθνικής κυριαρχίας, μονιμάδες επόπτες μέσα στα υπουργεία, απεσταλμένοι απ'ευθείας απ'το εξωτερικό. Κούρεμα του χρέους, δόση 1η, 2η, 3η... και φτάνουμε στην 6η.

Σαν σήμερα, 28η Οκτωβρίου 2011. Σε κάποιες πόλεις οι παρελάσεις ακυρώνονται, ενώ όπου γίνονται δημιουργούνται εντάσεις και ακούγονται αποδοκιμασίες προς τους επισήμους. Οι εξέδρες αδειάζουν ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις την θέση των επισήμων καταλαμβάνει ο ανεπίσημος λαός. Ο πρόεδρος της δημοπρασίας δηλώνει από την Θεσσαλονίκη οτί λυπάται, διότι δεν τιμήθηκε η επέτειος και πληγώθηκε η εθνική μας περηφάνεια.

Η Ευρώπη τσατίζεται και αρχίζει να γρυλλίζει. Σαρκοζί μου σαρκοφάγο, Μέρκελενε μου τύραννε, χαλάρωστε λίγο. Να, τώρα σας στέλνουμε τον τελευταίο των ΠαπανδρεϊΚαννών για ένα -ακόμα- σουαρέ διαπραγματεύσεων.

Έτσι ο πρωθυπουργός εξαγγέλει απο μακριά δημοψήφισμα για τον Ιανουάριο, μετά το γυρίζει σε Δεκέμβρη, γιατί πιέζουν οι μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού σκότους. Ούτε διάλλειμα για Χριστούγεννα δηλαδή. Η κυβέρνηση θέλει από μας να πούμε ένα ναι ή ένα ού. Να πέσουμε στον γκρεμό, ή στο ρέμα.

Και τελικά το παίρνει πίσω. Δημοψήφισμα άκυρον, καθ'ότι γκρινιάζουν όλοι. Ακόμα και αυτοί που αναφέρουν συχνά την φράση “άμεση δημοκρατία” και αναπαράγουν τον ορισμό της από το wikipedia. Πάμε για ψήφο εμπιστοσύνης τώρα, και μάλλον “κυβέρνηση εθνικής ενότητας”, μήπως και σώσουν την χώρα, που φαίνεται τώρα τελευταία πως είναι το αγαπημένο χόμπι των πολιτικών μας.

Σαν Αύριο

Εγώ λέω -αύριο- να κάνουμε δημοψήφισμα για το αν θέλουμε να κάνουμε δημοψήφισματα για τις αποφάσεις που παίρνονται σε αυτόν τον τόπο. Και μετά βλέπουμε. Τι θα γίνει άλλωστε αύριο, δύσκολο να το προβλέψεις. Έτσι όπως συνηθίσαμε αυτές τις μέρες τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, δεν θέλεις να προβλέψεις. Εδώ δεν θέλεις πια ούτε να ονειρευτείς.

Μα αύριο, χωρίς όνειρα, δεν υπάρχει.

Ίσως, αύριο, η κοινωνία να αντιληφθεί ότι όλα είναι ένα, και ότι όλοι μαζί αποτελούν ένα δάσος, και όχι ο καθένας μεμονωμένο δέντρο.Ίσως κάπως-κάπου-κάποτε- να θεωρήσει απεχθή την ύπαρξη στρατού και πυροβόλων όπλων. Μαζί με την απαγόρευση των πυρηνικών και των εργοστασίων κατασκευής σφαιρών, ίσως μπορέσουμε να συνυπάρξουμε ειρηνικά.

Ίσως, αύριο, ο άνθρωπος να κουραστεί από την “ρεαλιστική” πραγματικότητα του θεάματος που του προσφέρει η εξουσία της Ευρώπης, και της κάθε Ευρώπης, και να αποφασίσει να φτιάξει την δικιά του πραγματικότητα. Ίσως να αρνηθεί την Νόβα, το Χόλυγουντ, τα άπειρα σήριαλ με τις άπειρες σεζόν, και το τσάμπιονς λίγκ, που τόσο πολύ έχει συνηθίσει η όραση και η ακοή του. Ίσως να αναζητήσει ψυχαγωγία και αναψυχή κάπου αλλού, χρησιμοποιώντας και τις υπόλοιπες του αισθήσεις.

Ίσως κάπως-κάπου-κάποτε- να χτίσει καινούριες μορφές κοινωνίας που θα τις χαρακτηρίζει η αλληλλεγγύη, ο σεβασμός για τον συνάνθρωπο μα και για την φύση, αλλά και η αυτοοργάνωση, η ενεργειακή επάρκεια, η αειφορία και η αεικαλλιέργεια. Ίσως δούμε γειτονιές, μέσα σε πυκνά δέντρα, με σπίτια φτιαγμένα από ξύλο, αχυρόμπαλα και πέτρα, χωρίς τηλεοράσεις και φουσκωμένους λογαριασμούς της ΔΕΗ, χτισμένα από τους ίδιους τους κατοίκους. Και ίσως κάποια μέρα ξεχάσουμε πως ήταν να μένεις, να περπατάς, να αναπνέεις μέσα στο τσιμέντο.

Ίσως, αύριο, να καταλάβουμε πως η πολύ αισιοδοξία, όπως και η πολύ απαισιοδοξία, οδηγούν σε υπέρμετρο εγωισμό. Ίσως με μια απλή κίνηση να πετάξουμε τις παλιές ιδέες από πάνω μας, και να κοιταχτούμε μεταξύ μας γυμνοί από εγωισμό, διαπιστώνοντας πως όλοι μας είμαστε μέτρια πλάσματα, μέτριοι άνθρωποι.. άλλωστε αυτό είναι κάτι άριστον (κατά τας αρχαιοελληνικάς γραφάς).

Αχ, όνειρα.

Σαν αύριο, το μέλλον δεν έρχεται ποτέ. Το αύριο είναι το τώρα που περνάει, όχι αυτό που ΘΑ περάσει. Οι πράξεις που γίνονται τώρα συν-δημιουργούν το άυριο. Και εκείνο έρχεται πάντα πιο γρήγορα απ'ότι το περιμένουμε.

Και όμως, σαν το αύριο, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό. Ένας λευκός καμβάς το αύριο, όπως πάντα, έτοιμος να ντυθεί με τα χρώματα που επιλέγουμε στο τώρα. Και το αύριο αυτό, είναι το τώρα που θα έχουν τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Έχουμε ήδη κλέψει χρόνο από αυτό το αύριο, έχουμε αγνοήσει επιμελώς αυτήν την λεπτομέρεια.

Σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα (ή αλλιώς Ζαβαρακατρανεμιστάν), όλα φαντάζουν φλού. Όλα είναι φλού.. σαν χθες, όλα είναι φλού.. σαν σήμερα.. μα αύριο;

Έχει μείνει άραγε χώρος για όνειρα;

Με τι χρώματα, αναρωτιέμαι, θα θέλαμε να ντύσουμε το αύριο που πλησιάζουμε τρέχοντας; Και τι νιώθουμε πως οφείλουμε να κάνουμε για να το καταφέρουμε;

Οι απαντήσεις χορεύουν μέσα μας -γυμνές. Όπως έκαναν πάντα. Αφουγκράσου.

Αν η συγχορδία είναι ματζόρε, και η ύφεση καλά ακούγεται

καλό χειμώνα Ηράκλειο // ενδέχεται βαρύς // και άκου μια ιστορία που λέει πως ήταν πρώτη του Οκτώβρη // μπορεί και να 'χε δύο // η ώρα οχτώμιση // βράδιαζε στην πλατεία Αγίου Τίτου // με τον γείτονα μου είχαμε καθήσει σε ένα παγκάκι // που κύκλωνε ένα δέντρο // και χαζέυαμε πέντε πιτσιρικάδες καθώς έπαιζαν ποδόσφαιρο μπροστά στην εκκλησία // ο μικρόσωμος τερματοφύλακας ζητούσε να μπει μέσα στο παιχνίδι // αλλά κανείς δεν του έδινε την θέση του // οι δύο επιθετικοί πιο ψηλοί // μεγαλύτεροι πιθανώς κατά τρία τέσσερα χρόνια>

καταφτάσαμε στο δεύτερο ημίχρονο σίγουρα // το ματς ήταν ξαναμμένο και γρήγορο // και τα κοπέλια ήταν ήδη κουρασμένα // μα μόνο για το πάθος που έδειχνε ο πιτσιρικάς στο τέρμα // καταλήξαμε με τον γείτονα οτί με αυτήν την ομάδα είμαστε // και οτί αυτοί θα νικήσουν>

σε αυτή την ομάδα ήταν οι τρεις // οπότε ήταν πιο άνετοι στο παιχνίδι από την άλλη ομάδα // που έπαιζε 'παγκότερμα' με δυό παίκτες>

παρόλο που έχανε η ομάδα μας κατά δύο γκολ // οι δύο ψηλοί είχαν εύκολα την κατοχή της μπάλας, και μια σχετικά καλή συνεργασία μεταξύ τους // “έεε!πάσα ρε!” , “σούταρε!” // έκαναν μαρκαρίσματα // λίγα σπρωξίματα ,κανά φαουλάκι // και η μπάλα να πηγαινοέρχεται // όμως το σκόρ κολλημένο στα δύο γκολ διαφορά // σαν από αγώνα μπάσκετ έμοιαζε το σκορ // “πόσο πάμε?” , “τριανταέξι τριαντατέσσερα! τώρα τρέχα!!”// και τρέχανε οι ψηλοί μπροστά // έκανε σέντρα ο ένας // σούταρε ο άλλος // τίποτα // άουτ>

“να μπω λίγο και γω παιδιά?” // σήκωνε τον δείκτη του χεριού ο μικρός τερματοφύλακας ,“να βάλω ένα γκολ μόνο!” // και έπειτα φώναζε “έη, πρέπει να νικήσουμεεεε!” // όμως μάταια // μέσα στον πανικό // και ανάμεσα στα διαλλείματα (για να περάσουν κάτι περαστικοί και μια μαμά με το μωρό της στο καροτσάκι) // δεν του έδινε κανείς σημασία>

ο ένας ψηλός ήταν αυτό που λένε αγγούρι // μάλλον ο μεγαλύτερος -και ο αρχηγός- στην παρέα των πέντε // προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με τις επιδόσεις του // δύο κοριτσάκια που καθόταν στην απέναντι θύρα // στα σκαλιά της εκκλησίας, δίπλα στο δοκάρι // αλλά το παιδί έτρεχε άτσαλα // ήταν 'ατομίσταρος' // και φαινόταν καθαρά // δεν ήταν καλός στην τελική προσπάθεια // ούτε στις σέντρες, ούτε στα σουτ>

ο άλλος -ο πιο κοντός ψηλός- ήταν καλύτερος // είχε κυρίως ρόλο αμυντικού και σεντραδόρου // ήταν ο μόνος που έπαιζε ποδόσφαιρο βασικά στην ομάδα // μοίραζε την μπάλα // στις αντεπιθέσεις έτρεχε πίσω με την γλώσσα του να ανεμίζει // τον είδαμε να κάνει κάποια εντυπωσιακά τακουνάκια // και με κάποιες ατομικές προσπάθειες συντηρούσε την διαφορά του σκορ>

και τέντωνε τα χέρια προς τα κάτω ο πιτσιρικάς στο τέρμα // λύγιζε τα γόνατα και ούρλιαζε // “αφήστε με να μπω!!!” // η διαφορά μειώθηκε στο ένα γκολ // και ο μικρούλης πείσμωσε // έκανε μια απόκρουση σε ένα σουτ που δέχτηκε // άφησε κάτω την μπάλα και άρχισε να την κλωτσάει μπροστά // πέρασε τον μοναδικό αμυντικό // ντρίμπλαρε τον τέρματοφύλακα // και σούταρε>

γκολάρα // ήταν ο μικρός σαν τον μέσι // αυτόν στην διαφήμιση με τα πατατάκια // πανηγύρισε αεράτος // με ένα ζεϊμπέκικο εφτάχρονου // και γύρισε τρέχοντας πίσω // τότε μια βαθιά μπαλιά προσγειώθηκε πάνω στην φαλάκρα ενός τύπου // ο οποίος πλησιάζε την πλατεία εντωμεταξύ // και αποδείχτηκε πατέρας του μικρού τερματοφύλακα // μάλιστα φόραγε μπλούζα με τον άσσο πίσω // άρπαξε τον μικρό από το μπράτσο // έκανε να ξεφύγει αυτός // αλλά με συνοπτικές διαδικασίες // ο μπαμπάς τερματοφύλακας τον τράβηξε μακριά απ'την πλατεία // διακόπτωντας τον αγώνα // έπειτα οι υπόλοιποι τέσσερις κήρυξαν το ματς ισόπαλο και διαλύθηκαν>

θα σε χειροκροτούσαμε μικρέ // μα δεν προλάβαμε

και αυτό γιατί μας θύμησες πως // χίλιες φορές καλύτερα // να δοκιμάσεις να ζήσεις το όνειρο σου // παρά να κάθεσαι και να ονειρεύεσαι την ζωή // περιμένοντας να σε βάλει κάποιος μέσα να παίξεις.

με ματζόρε διάθεση // σηκωθήκαμε ταυτόχρονα με τον γείτονα από το παγκάκι και συνεχίσαμε τον περίπατο μας χαμογελώντας // είχαμε απολαύσει ένα καλό παιχνίδι.

food for thought

go climb up trees you're told are dangerous to even try

Nick 'oldgreentree', Pertouli (August 2006)

χωρεί μωρέ ο Αύγουστος σε μια μαντινάδα? σκαρώνω λίγα δίστιχα και κάμω του καντάδα

παρ’τους αγαπημένους σου // τους φίλους που διαθέτεις

είτε ξενοδοχείο θες // είτε σκηνή να θέτεις

πάρε έναν υπνόσακο // μια τσάντα μ’εξαρτήσεις

το νεσεσέρ τα μπανιερό // και ξέχνα τις ειδήσεις

βάλε βενζίνα και γυαλί // τα κάζουαλ στον ώμο

ένα κρυφό προορισμό // και άντε: καλό δρόμο.

μα πάνω απ’όλα να νοιαστείς // μην το αμελείς, δεν λέει

να βάζεις και τις κρέμες σου // διότι ο ήλιος καίει

σε παραλία νότια // η τύχη να σε βγάλει

ήρεμη να’ναι η θάλασσα // και η δύση πορτοκάλι

σου εύχομαι δε, να μην φυσά // και να ‘χεις μέγα πλάνο

κι όταν βραδιάζει στόλισμα // τον ουρανό από πάνω

εκεί η αλήθεια θα σε βρει // στ’αστέρια είναι όλη

μον’ άσ’την καρδιά σου ανοιχτή // και όχι σαν στην πόλη

και δρόσισε το σώμα σου // νυχτερινό μπανάκι

για λίγο μόνο θα’ σαι δω // κάνε σαν το παιδάκι

στου Λιβυκού το ασύρματο // το δίκτυο να σερφάρεις

ούτε ταμπλέτα ούτε σμαρτφόν // ούτε πισί μην πάρεις

να συνδεθείς εικονικά // στου νου σου τις διευθύνσεις

να κατεβάσεις όνειρα // για να ακολουθήσεις

με το σουντόκου μη σε δω // βρήκαμε εδά ασχολία

γι’αυτό μωρέ βρεθήκαμε // σ’αυτήν την παραλία?

κάτσε οκλαδόν στο βότσαλο // στην άμμο, δες στο νότο

κάτσε και σκέψου ρώτα σε: τι χάνεις ρε γαμώτο?

μακροβουτάς τόσο καιρό // στης πόλης τα τσιμέντα

κι εξέχασες τα, μα’ναι εδώ // της γης τα καλημέντα

άκου στην άκρα του γιαλού // όταν τα πόδια μπήγεις

πως σκάει το κύμα αιώνια // πριν έρθεις, κι αφού φύγεις

@

(κι όντε γιαγιέρνεις να σκεφτείς // είσαι και συ της φύσης

γόπες, χαρτιά και πλαστικά // πίσω σου μην αφήσεις)

Μεσοπρόθεσμα αρμενίζω

 και 'χω πλώρα το Γιωργιό // και 'χω την Ευρώπη πρύμα // κι άλμπουρο τον κάθε > _ _ _ ισμό

αστακοί τα ΜΑΤ // έκαναν ΜΠΑΜ // λαγοί οι ανθρώποι // μέσα στο χημικό σύννεφο // φήμες κράτους // φήμες παρακράτους // βία σε βίντεο για κάθε δίκτυο // βία που γεννάει βία και γεννάει βία // μου θυμίζει μια παλιά κατάρα της γιαγιάς // χίλιοι διαόλοι στην κοιλιά μας εμπήκανε και είναι και θηλυκοί και γεννούνε // αναρωτιέμαι // γιατί η απάντηση του κράτους σε τόσες μέρες ειρηνικών διαδηλώσεων να είναι τόσο ωμά ψυχρή // τόσο βίαιη? // μήπως τελικά πραγματικά φοβούνται τον κόσμο? // απ' έξω πόλεμος // σκόνη, πέτρες, λάσπη // και την ίδια ώρα μέσα στην Βουλή, χειροκροτούσαν ο ένας τον άλλον // για την ψήφιση ενός σχεδίου εβδομήντα σελίδων // που όμοιο του δεν έχει ξαναψηφιστεί σε αυτόν τον τόπο.

Άντε να πάρουμε την πέμπτη δόση γιατί πεινάω απ'την προηγούμενη Πέμπτη.

κι αυτή η καινούργια φράση // σόκ και δέος // πασόκ και μπέος // τα πλοκάμια της μαφίας σε ένα πρωτάθλημα πολυτελείας // και βλέπω φάτσες // μα κάτι αγριόφατσες // και σοκάρομαι // σκάνδαλο ποδοσφαίρου? // πρωτάκουστο // όλη η χώρα κρατά ενός λεπτού σιγή // ενώ μέχρι και στο χωριό μου // το Καστέλλι -όπου ανυπομονώ κάποτε να προσγειωθώ- // διοργανώνεται ποδοσφαιρική γιορτή // το 1ο Μινώα καμπ(ινγκ) // για λόγους πολιτισμού.

ο οπαπ // λόγω των σκανδάλων // είπε κλείνει την στρόφιγγα στο ελληνικό ποδόσφαιρο // αυτό το δεύτερο το π στον οπαπ, ποδόσφαιρο δεν σημαίνει? // μα > το μεσοπρόθεσμο λέει πούλα και τον οπαπ // συγνώμη // αλλά τον πούλο, οπαπ // ηχείς, ξέρεις, σαν την μικρότερη συζήτηση >

όταν κάποιος ανοίγει την πόρτα μιας τουαλέτας και είναι ήδη κάποιος άλλος μέσα:

-Ωωπ!

-Ααπ!

Άλλαξε όνομα, οπαπ // γίνε οργανισμός προγνωστικών αγώνων πολιτικών // άλλαξε τα στοιχήματα // θέλω να ποντάρω απροκάλυπτα // ποιός θα κερδίσει στις επόμενες εκλογές // πότε θα έρθει το μνημόνιο 3 // και τι θα ψηφίσει ο τάδε και ο δείνα πολιτικός στην επόμενη ονομαστική ψηφοφορία // γιατί το είδα στην τιβί και τα ήξερα (σχεδόν) όλα τα ναι, τα παρών και τα όχι.

Δώσε μου ένα τηλεπαιχνίδι τουλάχιστον // ένα μπιγκ μπράδερ για δημοσιογράφους και πολιτικούς // να ψηφίζω τις Κυριακές ποιός θέλω να μείνει και ποιός να αποχωρήσει από το σπίτι // ή να μπορώ να στείλω στο τετραψήφιο νούμερο (με διψήφια χρέωση) να συμμετάσχω στα κέρδη του μαύρου χρήματος // θα ποντάρω μέχρι και τι συνολάκι θα φοράει η καινούρια κυρία δουνουτού // όταν μας απευθύνει το λόγο και μας δείξει αυστηρά το δάκτυλο.

Πούλα το νερό // πούλα το ηλεκτρικό // πούλα το κτίριο // πούλα το δρόμο // πούλα το ακρογιάλι // πούλα το πλοίο, το αεροπλάνο, το πούλμαν // πούλα τα ούλα, μαν // κι ακούμπα τα μπαούλα αλλού // εμείς λεφτά θέλουμε // φιλάργυροι επιβάτες μιας πέτρας που τρέχει στο διάστημα > περιφερόμενη -πολιτικώς- δεξιόστροφα, γύρω από μια φλεγόμενη -ιδεολογικά- μπάλα // ρε πούλα και τον ήλιο // εμείς λεφτά θέλουμε, τι άλλο // να κάνομε πράσινες // φιλικές για το περιβάλλον // επενδύσεις // δηλαδή κυρίως πολυχώρους να μπαίνουμε μέσα σαν τους μελίτακες να χανόμαστε και να ψωνίζουμε.

Ο εφαρμοστικός νόμος ψηφίστηκε // και οι φίλοι μας από το εξωτερικό μας συγχαίρουν για την ψήφιση αυτή // θα στείλουν λεφτά -και επενδυτές- από βδομάδα // όμως το θέμα είναι αν αυτός ο εφαρμοστικός νόμος εφαρμόζει πάνω μας ή μήπως μας πέφτει λίγο στενός // θα φανεί // για την ώρα μπαίνει ο Ιούλιος και θα ξεχαστούμε στο καλοκαίρι // και την φέτα το καρπούζι // που μας έμεινε στο χέρι //

ή μήπως όχι?

Κουλτούρα να φύγουμε

 Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (15 Ιουνίου) // στην Αθήνα τα χημικά πέφτουν βροχή // ο πρόεδρος της δημοπρασίας ζητάει πατριωτική, πανεθνική προσπάθεια απ'τον πρωθυπουργό // και την σύσταση οικουμενικής κυβέρνησης // την ίδια στιγμή ο κόσμος // αποφασισμένος // είναι έξω στο δρόμο // ζητώντας τα αυτονόητα // βήχοντας // αγκομαχόντας // από τα δακρυγόνα.

Πολεμικό τοπίο η πρωτεύουσα // Μηδέν τοις εκατό άγαν // μα εκατό τοις εκατό αγανάκτηση // που είσαι άριστον.. να δεις πως χάσαμε το μέτρο?

Κοίταξε την // πως σερβίρει // αυτή η χώρα // τα παιδιά της // πως πετά ψηλά το δίσκο // και γκρεμίζει τα όνειρα της // ελπίζω μόνο // να μην θρηνήσουμε θύματα // ένας φίλος μου μόλις με πήρε τηλέφωνο από το Σύνταγμα: “τα δακρυγόνα πέφτουν ανά 20 δευτερόλεπτα” // αν αυτό ονομάζεται πατριωτική, πανεθνική προσπάθεια // τότε πετάω την εθνική μου ταυτότητα // και περήφανα ανυπότακτος // αναζητώ πλανητική.

Πάει η δικαιοσύνη // πάει η ισότητα // η ισονομία // πάει η δημοκρατία // χρόνια τώρα // αγουροξυπνώντας // σαν από χρόνιο λήθαργο // το βλέπεις μπροστά σου και δεν το πιστεύεις.

Κοίταξε μέσα σου // έγινε η απάθεια συνήθεια μας // ας είναι μόνο μια συνήθεια // οι συνήθειες δύσκολα κόβονται // μόνο που ήρθε η ώρα // και ειλικρινά σου εύχομαι κουράγιο.

Το καλοκαίρι ξεκινάει σήμερα // με την ολική έκλειψη της σελήνης // Ελλάδα είσαι καμίνι // το καλοκαίρι φέτος // έρχεται καυτό.

Δεν είναι δείγμα υγείας να προσαρμόζεσαι σε ένα τόσο άρρωστο σύστημα // το'πε ο Κρισναμούρτι πριν από χρόνια // ω, θε μου άγνωστε.. πόσο άρρωστο φαίνεται αυτό το σύστημα // η ασθένεια ανίατη // μέχρι και ο υπέρβαρος ο μαϊντανός // μας εκμυστηρεύεται ότι σ'αυτήν την χώρα δεν υπάρχει ούτε ένας τίμιος πολίτης // πάει η λατέρνα, πάει και το φιλότιμο // μόνο η φτώχεια έμεινε // να το πιστέψουμε?

“Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί?
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.”

Καταλήψεις περιφερειών // συνελεύσεις οκλαδόν // αυτό το καλοκαίρι θα είναι μεγάλο.

ω, στρατιώτες άγνωστοι // αγαλματάκια ακούνητα στις πλατείες // σταματήστε τον πόλεμο // σταματήστε τον πόλεμο // σταματήστε τον πόλεμο! // ειδικά τον πόλεμο μέσα στα κεφάλια μας // Ειρήνη, ειρήνη! // Ειρήνη, διάβολε, να δροσίσουμε λίγο την ψυχή μας.

Μπορεί κανείς να μην είναι έτοιμος να ξυπνήσει // μα τα ξυπνητήρια έχουν ήδη αρχίσει να χτυπάνε.

Ο χρόνος τρέχει // η ζωή τρέχει // και αν δεν σταματήσεις λίγο να την προσέξεις // μπορεί να σου ξεφύγει > το νου σου άνθρωπε // συνάνθρωπε // είναι τέλος εποχής // ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε πως ο ήλιος γυρίζει μόνος του αυτήν την φορά // και το αντηλιακό μας θα είναι η ανθρωπιά μας.